Wydolność anaerobowa zaaklimatyzowanych sportowców – wpływ umiarkowanej i wysokiej temperatury otoczenia

Ocena poziomu wydolności anaerobowej zawodników stanowi istotny element kontroli efektów treningowych i oceny zdolności wykonywania krótkotrwałych wysiłków fizycznych o maksymalnej intensywności. Wyniki anaerobowych testów wysiłkowych pozwalają ocenić możliwości beztlenowych szlaków metabolicznych (systemu fosfagenowego oraz glikolitycznego) w zakresie resyntezy ATP, jak również stopień tolerancji wysiłkowej (uwarunkowany możliwościami systemów buforowych ustroju). Do oceny wydolności anaerobowej wykorzystywany jest m.in. test Wingate oraz pomiar maksymalnego skumulowanego deficytu tlenowego (MAOD, maximal accumulated oxygen deficit).

Australijscy naukowcy postanowili zbadać poziom wydolności anaerobowej triathlonistów w dwóch odmiennych warunkach otoczenia, tj. w temperaturze umiarkowanej (22° C) i wysokiej (30° C). Chcieli sprawdzić, czy odmienne warunki otoczenia przyczyniające się do zmian w dystrybucji krwi (m.in. wzmożony przepływ skórny krwi kosztem mniejszej perfuzji mięśniowej w warunkach wysokiej temperatury) wpłyną na poziom wydolności anaerobowej zawodników zaaklimatyzowanych do wysokich temperatur.

W badaniu uczestniczyło 6 triathlonistów (5 mężczyzn i 1 kobieta) w wieku 20–30 lat. Badani trenowali zwykle od 10 do 17 godzin tygodniowo w umiarkowanych i gorących warunkach otoczenia zewnętrznego (byli zaaklimatyzowani do umiarkowanych i wysokich temperatur).

Badania zostały przeprowadzone na ergometrze rowerowym. W pierwszym etapie eksperymentu zbadano wielkości VO2max podczas wysiłku stopniowanego, a w kolejnych etapach (w umiarkowanej i wysokiej temperaturze) poziom wydolności anaerobowej przez pomiar wielkości skumulowanego deficytu tlenowego (MAOD).

Aby przeczytać artykuł w wersji elektronicznej, musisz posiadać opłaconą prenumeratę w wersji PREMIUM lub PREMIUM+.

Aby przeczytać artykuł w wersji elektronicznej, musisz posiadać opłaconą prenumeratę w wersji PREMIUM lub PREMIUM+.